مرگ

ذوریاستی شروع کرد به داد و بیداد و همه رو از خواب بیدار کرد و التماس من و بقیه میکرد که بیدار بشن. وقتی ازش پرسیدیم چی شده گفت سالن روح داره بهش گفتم روح کجا بود معلوم شد نور که میخوره به عکس شهید اینطور به نظر میاد که داره پلک میزنه . خلاصه نزاشت ما بخوابیم و بلند شد آمپلی فایر سالن رو روشن کرد و شروع کرد آواز به خوندن ساعت 3 شب. البته فقط اواز نبود کلی مزخرف و فحش هم چاشنیش بود و بقیه هم همراهی میکردیم خلاصه صدا به صدا نمیرسید وسط این مراسم من متوجه شدم انگار دارن درب سالن رو از جا درمیارن . رفتم درب رو باز کردم و پلیس پشت درب بود وقتی منو تو لباس نظامی دید افسره جا خورد و پرسید داستان چیه بعد کلی توضیحات بهم گفت : همسایه ها زنگ زدن 110 و میگن ی مشت دیوانه دارن تو سالن دادو بیداد میکنن ، مرگ...

بقیه (بابام اینا) به جز من صندلی گیرشون اومد و من موندم سرپا همون موقع یک آقای نسبتا چاق بسیار خوشرو که البته ی کم رنگ پوستش جلب توجه میکرد به مهربانی بلند شد و جاش رو به من داد و خودش رفت ی صندلی تاشو فلزی اورد و نشست کنارم توی راهرو سینما {این مرد بزرگوار مرحوم استاد ناصر شهپسند بود که بعدها افتخار شاگردیش رو داشتم} بهر حال کلی ادم ایستاده بودند توی راهروهای کناری و غوغایی بود فکر کنم بعد انقلاب اولین کنسرتی بود که توی اراک برگزار میشد. اول گروه دلنوازان (اگه اسمش رو درست بگم) به رهبری مهرداد دلنوازی و خوانندگی جناب رستمیان و سنتور اقای ثابت اومد روی سن البته بقیه رو نمیشناسم و اصلا یادمم هم نیست. برنامه فوق العده ای بود . و بعدش نوبت به اساتید پایور و اسماعیلی رسید ،هلهله ای بود . کلی ادم مرگ...